Հետազոտողը առաջարկել է լայնածավալ ինժեներական նախագիծ, որը, նրա հաշվարկներով, թույլ կտա պահպանել կյանքը Երկրի վրա նույնիսկ Արեգակի կարմիր հսկայի վերածվելուց հետո։ Այլ աստղերի մոտ վերաբնակվելու փոխարեն նա առաջարկում է փոխել պայմանները հենց Արեգակնային համակարգում։ Աշխատությունը հրապարակվել է arXiv սերվերում։
Ժամանակակից պատկերացումների համաձայն՝ մոտ մեկ միլիարդ տարի անց Արեգակը կսկսի վերածվել կարմիր հսկայի։ Այն այնքան մեծ և տաք կդառնա, որ Երկրի օվկիանոսներն ու մթնոլորտը կվերանան, իսկ ինքը՝ մոլորակը, հավանաբար, կկլանվի աստղի կողմից։
Դրանից խուսափելու համար հեղինակը առաջարկում է կառուցել հսկայական վահան, որը կփակի Երկիրը ուռճացած Արեգակի ճառագայթումից։ Լույսի և ջերմության աղբյուր պետք է դառնան ջերմամիջուկային ռեակտորները, որոնք կտեղակայվեն Յուպիտերի մթնոլորտի խոր շերտերում։ Ստացված էներգիան առաջարկվում է Երկիր փոխանցել հզոր լազերների օգնությամբ։
Մեկ այլ խնդիր է՝ Երկիրը ավելի հեռավոր ուղեծիր տեղափոխելը, որպեսզի խուսափի Արեգակի կողմից կլանվելուց։ Դրա համար գիտնականն առաջարկում է օգտագործել մասնիկների հոսքով գրավիտացիոն մանևր, որը աստիճանաբար կմեծացնի մոլորակի հեռավորությունը աստղից։
Նախագիծը նաև նախատեսում է պահպանել Երկրի երկրաբանական ակտիվությունը նրա ընդերքի սառչելուց հետո։ Դրա համար հեղինակը առաջարկում է պարբերաբար միջուկ հասցնել հակամատերիայի փոքր քանակներ, որոնք անիհիլյացիայի ժամանակ կարտազատեն անհրաժեշտ ջերմությունը և կպահպանեն տեկտոնական սալերի շարժը։
Բացի այդ, շատ հեռավոր ապագայում անհրաժեշտության դեպքում առաջարկվում է ճշգրտել ամբողջ Արեգակնային համակարգի դիրքը, որպեսզի խուսափեն այլ օբյեկտների հետ վտանգավոր մերձեցումներից Ծիր Կաթինի և Անդրոմեդա գալակտիկայի միաձուլման ընթացքում։
Հեղինակի գնահատմամբ՝ նման մոտեցումը կպահանջի հազարավոր կամ նույնիսկ միլիոնավոր անգամ ավելի քիչ էներգիա, քան մարդկությանը այլ աստղերի մոտ վերաբնակեցնելը։
Նրա կարծիքով՝ Արեգակնային համակարգի ռեսուրսների օգտագործումը թույլ կտա պահպանել Երկրի վրա կյանքի համար պիտանի պայմաններ ևս մոտ 9,1 կվադրիլիոն տարի՝ մինչև արհեստական ջերմամիջուկային «արեգակի» համար գազային հսկաների վառելիքը սպառվի։
Միևնույն ժամանակ հեղինակը շեշտում է, որ աշխատանքը կրում է հայեցակարգային բնույթ և ֆիզիկական հնարավորությունների ուսումնասիրություն է, ոչ թե նախագիծ, որը կարելի է իրականացնել ժամանակակից տեխնոլոգիաների օգնությամբ։