ԴՕԿ կուսակցության հիմնադիր Վարդան Ղուկասյանի զեկույցը՝ բանակի վերաբերյալ․
«Հարգելի ժողովուրդ:
Ինչպես գիտեք, ԴՕԿ կուսակցության և նամանավանդ ինձ համար առաջնային է Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերը, բանակը։
Ես այն միակ քաղաքական ուժն եմ, որը միշտ ասում է՝ բանակ-պետություն, պետություն-բանակ։ Չկա բանակ՝ չկա պետություն։ Մենք միշտ մեզ հպարտ ենք զգացել, երբ որ ունեցել ենք ուժեղ բանակ և միշտ եղել ենք զոհի կարգավիճակում, երբ չենք ունեցել բանակ։
Վարչապետ դառնալու ժամանակ զինված ուժերի ռազմավարության հիմքում պետք է լինի մեկ բանաձև․ բանակը ոչ թե պատերազմի համար է միայն, այլ պատերազմը կանխելու համար:
Հայաստանի բանակը պետք է դառնա ոչ թե թվով մեծ, բայց թույլ համակարգ, այլ արագ, խելացի, տեխնոլոգիական, կարգապահ և հարվածի պատրաստ ուժ:
Բանակը որպես պետության ողնաշար․
Եթե պետությունը բանակ չունի, արտաքին քաղաքականությունն էլ է թուղթ, դիվանագիտությունն էլ, խաղաղության օրակարգն էլ:
Խաղաղություն չեն խնդրում, խաղաղություն պարտադրում են ուժով, բանակով: Պրոֆեսիոնալ բանակ պլյուս պատրաստված պահեստազոր։ Հայաստանին պետք է պրոֆեսիոնալ, բարձր վարձատրվող զինվորական կորիզ, մշտական մարզվող պահեստազոր, տարածքային պաշտպանության համակարգ, յուրաքանչյուր համայնքում պատրաստված պաշտպանական ռեզերվ։ Պատերազմի օրը բանակը չպետք է նոր սկսի կազմակերպել։
Ժամանակակից պատերազմում հաղթում է ոչ թե միայն քաջը, այլ նաև նա ով ունի հետախուզություն, անօդաչու համակարգեր, հակաօդային պաշտպանություն, կապի անվտանգ համակարգ, կիբեր պաշտպանություն, արագ որոշում ընդունող հրամանատարություն:
Բանակում չպետք է լինի անպատասխանատու գեներալ, թղթային հրամանատար, կաբինետային հայրենասեր: Ով վատ է ղեկավարել, պետք է պատասխան տա, ով պրոֆեսիոնալ է, պետք է բարձրանա, բանակը պետք է մաքրվի ասածներից և առաջին հերթին դավաճաններից:
Զինվորը պետության ամենաբարձր արժեքն է: Նրա սնունդը, հագուստը, զենքը, բուժումը, ապահովագրությունը, ընտանիքի սոցիալական պաշտպանությունը պետք է լինեն պետական առաջնահերթություն: Զինվորին հիշել միայն հողակավորության օրը՝ պետության ամոթն է:
Հայաստանը չի կարող միշտ ուրիշից զենք խնդրել, պետք է զարգացնել սեփական ռազմարդյունաբերությունը, դրա հետ մեկտեղ ապահովելով աշխատատեղեր, անօդաչուներ, կապի միջոցներ, պաշտպանական տեխնոլոգիաներ, փամփուշտ, արկ, ինժեներական համակարգեր, պաշտպանական ծրագրային լուծումներ:
Փոքր երկիրը պետք է լինի խելացի երկիր: Զենք կարելի է գնել տարբեր երկրներից, փորձ կարելի է վերցնել տարբեր բանակներից, բայց Հայաստանի անվտանգությունը վերջնականապես չի կարելի հանձնել ոչ մեկին:
Դաշնակիցը օգնում է ուժեղին, թույլին օգտագործում են, շպրտում մի կողմ:
Ազգային գաղափարախոսությունը պետք է լինի հիմնված հետևյալի վրա.
Բանակը միայն զենք չէ, բանակը ոգի է, կարգապահություն, հավատ, պատասխանատվություն: Բանակը պարտադիր է բոլորի համար անխտիր:
Պետք է վերականգնել գաղափարը, որ հայրենիքի պաշտպանությունը ոչ թե պարտադիր ծառայություն է միայն, այլ ազգային պատիվ: Բանակը միայն բանվորի և գյուղացու երեխայի համար չէ: Բանակ գնալու են հարուստները և չինովնիկների երեխաները: Ով չի ծառայել, չի կարող դառնա պետական պաշտոնյա, պատգամավոր, վարչապետ, նախագահ, նախարար և չպիտի վայելի այսպես ասած շրջապատի հարգանքը, եթե չի ծառայել բանակում:
Իմ առաջնորդությամբ Հայաստանի զինված ուժերը պետք է դառան այնպիսի բանակ, որի մասին թշնամին մտածի ոչ թե հարձակվելուց հետո, այլ հարձակվելուց առաջ:
Նորից եմ կրկնում, չկա բանակ, չկա պետություն:
Մենք պետք է ունենանք ամուր բանակ, մենք պետք է հարգենք զինվորականին, մենք պետք է սիրենք և պաշտենք մեր զինվորին:
Բանակում չծառայելը, բանակից խուսափելը պետք է լինի անպատիվ: Պետք է նման անձինք խայտառակվեն ու պախառակվեն, եթե մարդ անում է հնարավոր և աննարինը բանակից խուսափելու համար:
Այսքանը բանակի վերաբերյալ»: